I do not count myself as a big Dance Valley fan. Well, I did not anymore, that is. Ever since my first and absolute best, brilliant, over the top, mind blowing visit to the magical valley, I went year after year, but never found back that great feeling I experienced the first time. Yes, it was nice, chilling out with my best friends in (and on) the grass under the sun, enjoying great music and good vibes, being amazed about the loads and loads of badly dressed “dagjesmensen”, being scared of the speedy Hardhouse side of the valley (the shadow side) and being completely out of your mind by the time of sunset and lasers beaming at you. However this year I found back that feeling again.

And it was nice.

No white clouds in my blue sky above, quality company –two friends who had never been there before- and some artists' names on the schedule enough to give you that lovely anxious feeling to go crazy. It was all about fun in the sun, hot and steamy, sometimes sticky, meeting good friends and nice people from the scene you unfortunately do not see so often. And everybody was in their coolest state of mind. I had shivers on my skin during Sander Kleinenberg’s deep and strong set with DJ Falcon’s “Call On Me” hit as a climax at YoshiToshi. At Electronation the Plump Deejay’s where hitting it direct and cool. The vibe was more than great and intimate with the old House master Todd Terry behind the decks. Friends of mine were getting their freak on at Conept on Jeff Mills, as reported. Back again at the YoshiToshi tent Deep Dish were playing one of my all time favorite trance hits and back at the, nice as ever, Loveland tent Remy was spinning his ultra desirable records like never before. Rocking.

But what really did it to me this year, and I guess I did not stand alone in this, was the unbelievable closing. Grande Finale is a better way to give it a name, if possible. Carl Cox, the all time Dance Valley hero, was doing his insatiable one-man show and he got me hypnotized, caught as if the high voltage energy of all the ten thousands of same spirited party people had taken control of me. The scenery took my breath away. The contrast between the beautiful solar charged valley calm and at nightly ease, and the pumping hypnotizing techno music, laser beams, outregious crowd, a larger than life smiley smiling over the valley alone was spectacular enough. Then came a non-stop rain of flowers, butterflies and glitters from the sky finished by a firework show that lasted for at least twenty minutes of the most beautiful kind I ever saw. By the time MC Marxman was saying his usual thank you’s and the announcement of his retirement, I was jumping with my arms around my friends, banging on the music, center full frontal. It was a trip. One hell of a very good one! Dance Valley, there is nothing else like you.

Event:       TGIF  "restyled"

Locatie:     Sinners, Amsterdam

Datum:      vrijdag 12 maart 2004

Onder het mom van "Retro is hip" en "mixed music is de hype van morgen" trok ik vannacht opgelaten naar Sinners. Daar aangekomen sloeg mijn humeur echter al snel om. So much thanks to Lieneke, die mij en vriendin L. direct uit de enorme rij pikte, zelfs dit kon helaas geen goedmakertje zijn voor het amateuristische geklungel bij de garderobe. Wat een drama.

Het idee achter de restyling van deze avond is goed bedoeld, maar binnen was de retro hipheid ver te zoeken. Ook de zogenaamde "zo helemaal nu" urban eclectic muziek kwam op niets anders neer dan een serie hopeloos tenenkrommende en uitgemolken classics. Ik snap de hype rondom eclectic uberhaubt al niet, het komt in Amsterdam namelijk totaal niet van de grond.

Vernieuwend kan het  niet genoemd worden en laat vernieuwing net zijn wat we in Amsterdam zo broodnodig hebben. Zoals ze het in de Now&Wow deden (waar deze trend is ontstaan) kwam het wel tot zijn recht. Een zaal met pompende House en een andere zaal met eclectic. Toch is de stijl eclectic alleen niet voldoende om een hele avond of een heel event te kunnen dragen.

Positieve aan het hele verhaal is, dat 80% van het Sinners publiek muziek als iets beschouwd wat er op de achtergrond hoort zijn, tegen een decor van typisch kroeg gedrag in een hip en "kijk ons eens mooi zijn" jasje. Knappe barmannen en nette meisjes die zich aan de bar ontpoppen tot geile wijven. Hiervoor is deze muziekstijl perfect en als je het zo bekijkt is dit concept in Sinners helemaal op zijn plaats.

Het siert Sinners trouwens wel dat ze na al die jaren nog steeds een heel vast publiek hebben wat zich weinig aan lijkt te trekken van de verschillende concepten die de avonden vullen en gevuld hebben. Als je van deze sfeer houdt is het dus wel een prettige en constante aanwezigheid binnen het Amsterdamse nachtleven. "Kroegtijgeren" in een hip jasje met een hoog elitair Amsterdams Studenten Corps gehalte zal ik maar zeggen.

Na een half uur saaiheid in Sinners en daarna een half uur grote ellende bij de garderobe om je jas te krijgen ben ik naar de Ebeling gegaan. Het was daar de helft minder druk, maar het ging helemaal los op gast Deejay Onno (Chemistry). Het echte vrijdag gevoel was hier wel aanwezig. Ongedwongen drinken, kletsen en gek doen op echte House muziek, wat hier door 80% van de mensen wel wordt gewaardeerd. Grote klasse!

Michiel Koppers

Amsterdam, 13 maart 2004

Feest:     BatBeats

Datum:   5 maart 2004

Locatie:  Paradiso, Amsterdam

Een grote sponsor bij je feest kan wonderen doen voor sfeer, aankleding en vooral uitstraling. Wanneer zo'n grote sponsor zelf feesten gaat organiseren kan het bijna niet meer stuk. Dat geldt ook voor Bacardi's troetelkind "BatBeats". Dit inmiddels niet meer onbekende concept deed afgelopen vrijdag Paradiso aan.

Ik ben geen grote fan van deze locatie (de ruimte is prachtig, het publiek mij vaak iets te alternatief), maar het was de organisatie gelukt de ruimte om te toveren in een grootse, doch intieme BatBeats tempel. Het gebouw was van buiten in zijn geheel rood verlicht en ook binnen was het concept in alles doorgevoerd. De Bacardi lounge banken waren al stoer,  de lichtpanelen,  eigen Bacardi bar en een  indrukwekkende DJ Booth gevuld met pioneer cd sets (want daar doen we het tegenwoordig mee van Erick Morillo tot James Zabiela) maakten de BatBeats ervaring compleet.

De Franse Martin Solveig was de absolute hoofdact van de avond. We kennen deze man natuurlijk van de hit van afgelopen zomer, "Rockin Music", maar ook diepere platen als "Heartbeat" bepalen zijn unieke sound. Van funky, naar classics ("Everybody wants to be somebody" en "Knights of the Jaguar" kwamen digitaal voorbij), naar de meer hardere en diepe Franse platen. Het geheel werd een fijne, typisch Franse cocktail. Strak, zwoel, diep en vooral uplifting.

Minder uplifting vond ik helaas, helaas een groot deel van het publiek. Ik hoorde dat Bacardi zo'n slordige vijfhonderd (!) man op de gastenlijst had staan. Dit waren volgens mij meer zakelijke relaties van Bacardi (logisch) dan echte dance liefhebbers. Terwijl Solveig voor een klein groepje "midden-vooraan" genieters de sterren van de hemel draaide stond het grootste gedeelte van de zaal te borrelen zonder enig blijk van respect voor de muziek.

Dat mocht de pret echter zeker niet drukken, gezellig was het toch wel. Ook boven in de kleine zaal ging het goed los op DJ D-Rashid en Andrei Russo. Niet mijn ding, te "hoempa-poempa", maar de sfeer was hier uitstekend, evenals het geluid. Het knalde hier, een stuk meer pompend dan de grote zaal. Dat was op zich jammer, want Solveig zijn set zou met harder en beter geluid zeker een stuk beter zijn overgekomen.

Michiel Koppers

Amsterdam, 6 maart 2004

Feest:     Burn Baby Burn

Locatie:  Las Palmas, Rotterdam

Datum:   28 februari 2004

Bob Sinclar valt tegen

'Amsterdam heeft het, maar Rotterdam heeft het niet nodig' scandeerde Fred van de Now&Wow ooit door de speakers van deze Rotterdamse nacht tempel. En zo is het maar net, want als de nacht valt wordt de metropool Rotterdam magisch. Dat besef je wel wanneer je over de Erasmusbrug richting Las Palmas loopt, zoals ik en een vriend van mij vannacht deden. Indrukwekkend is dan een klein woord.

Minder indrukwekkend was echter de set van de Franse held Bob Sinclar die hij ten gehore gaf aan een wederom afgeladen Las Palmas. De zaal was al behoorlijk opgewarmd door zeer uplifting, maar naar mijn mening 'veel van het zelfde' plaatjes  van Jeroeski. Toen Sinclar zijn entree maakte met zijn eigen plaat "Feel for you" was het onthaal dan ook warm en uitzinnig te noemen.

Sinclar kon jammer genoeg niet aan de hoog gespannen verwachtingen voldoen en eigenlijk was zijn aankondiging de enige climax van de avond. Tuurlijk, de zaal krijg je wel los met floorfillers als "The beat goes on" van hemzelf en "Darkbeat" van Oscar G en Ralph Falcon. Van iemand met het kaliber van Sinclar verwacht je echter meer dan een set doorspekt met hits. Zijn set schommelde van cheesy naar hard en miste dat mooie, diepe gevoel wat veel Franse producties en deejays wel hebben.

Alle lof gaat deze keer zeker weer uit naar de organisatie van Las Palmas. Decor, licht en geluid waren uitstekend geregeld. Veel visuals door de hele zaal en een heftige DJ booth gedecoreerd met grote geschilderde houten vlammen. Las Palmas is altijd weer een genot voor de zintuigen, vooral qua soundsystem en visuele extra's die we in het Amsterdamse nachtleven te vaak moeten missen.

Jammer dus dat Sinclar tegen viel. Mijn verwachtingen zijn wederom hoog gespannen voor aanstaande vrijdag, wanneer Martin Solveig zijn opwachting maakt tijdens BatBeats in Paradiso. Mijn gevoel zegt me dat het hem wel gaat lukken dat door mij zo geliefde Franse house gevoel naar boven te laten borrelen en het publiek zal doen sidderen van genot.

Michiel Koppers

Amsterdam, 29 februari 2004

Report:    "Nachtje op stap met Victor Coral"

Datum:     Zaterdag 8 februari 2004

Locatie:    Las Palmas, R'dam & Powerzone, A'dam

Onder het mom van "je mag pas op iemand zijn werk kritiek hebben, wanneer je zijn werk ook daadwerkelijk kent", maar bovenal voor de gezelligheid besloot ik afgelopen zaterdag Victor (Coral) te bellen om samen met hem een nachtje draaien mee te maken. Ik viel direct met mijn neus in de boter, want Victor moest zowel in Amsterdam als Rotterdam zijn kunsten vertonen.

De heenreis naar Rotterdam is er zo een die je met iedere prof deejay meemaakt. Zijn mobiel staat roodgloeiend met voornamelijk vragen over wat/waar/hoe en gastenlijst met daar bovenop de nodige "social calls". Veel geregel dus, maar dat hoort erbij. Zoals Marysol in de nieuwe uitgave van Quote al zegt: "In dit werk moet je goede, maar ook harde afspraken kunnen maken. Het draait allemaal om vertrouwen. En talent natuurlijk."

Een van Victors maandelijkse afspraken is die met Las Palmas, iedere eerste zaterdag van de maand. Al ruim aan het begin van de avond blijkt dat Victor ook in Rotterdam aardig populair is geworden. Een steeds groter wordende groep fans komt duidelijk speciaal voor hem iedere maand naar Las Palmas, want al vroeg staat iedereen te juichen zoals in Amsterdam alleen nog maar na vieren wordt gedaan.

Zijn set in een stampvolle en energieke Las Palmas is krachtig en uplifting. Een heerlijke mix van Rotterdam-style beter stampwerk en Amsterdam-style "handjes in de lucht en gaan werk". Prettig. En op deze manier blijft de hele zaal continu in beweging. Fijn. Dit alles met vocale ondersteuning van MC Soulvation- Nova die deze avond net zo mooi zingt als dat ze er uit ziet. Ook het nieuwe soundsystem van LP (binnenkort surround) doet de nodige wonderen.

En dan weer terug naar Amsterdam voor nog een residency van Victor, ditmaal in de Powerzone. Niet mijn favoriete plek, al helemaal niet na een Las Palmas gevuld met 1500 prettige mensen, into the music en veelal dressed to kill. Dan merk je weer dat het Amsterdamse Powerzone publiek daarmee een dag en een nacht verschilt. Een VIP bestaande uit proleten, Estelle Gullit wannabees en ander gespuis. De muziek Tja. Als je van deejay Jean houdt kan je het in de PZ wel naar je zin hebben.

Verder trouwens wederom niets op de aankleding van PZ aan te merken. Die is zoals altijd top en kan de rest van Amsterdam nog wat van leren. Een thema wordt niet voor niets bedacht. De PZ staat deze avond in het teken van Sport en dat is in alles doorgevoerd. Een boxring, fitness apparaten, cheerleaders en 80% van de bezoekers in sportschool outfit maken de sfeer compleet. Victor sluit de avond heerlijk af, waardoor iedereen met een fijn gevoel naar huis gaat.

Victor Coral, door het publiek zwaar geliefd en door veel critici argwanend bekeken en beluisterd. Toch kan ik maar een ding concluderen, waar hij ook komt het gaat los. De meisjes heupwiegen, de jongens klappen en iedereen lacht. Entertainer, pleaser en teaser, dat is toch wel de essentie van een goede deejay.

DAVE ANGEL DOING IT DA HARD WAY... ONNO MASTERING RESIDENTIAL POWER... CHEMISTRY IN FULL EFFECT!

Wat anders kan ik zeggen over zaterdagnacht, Chemistry, dan dat het een heftige nacht was. Techno is helemaal niet mijn ding en aanvankelijk had ik dan zo mijn twijfels over het hele Mainstage gebeuren met Dave Angel.

Toen ik binnenkwam rond drie uur moest ik dan ook eerst ongelofelijk wennen aan de muziek. Zo hard had Chemistry het, in mijn herinnering, nog nooit gehoord. Ik was dan ook niet verbaasd dat de buren hadden geklaagd! Ik ging er van uit dat Onno deze avond alleen maar zou openen en ik was dan ook verrast hem nog te zien om die tijd. Maar toen hij vertelde dat hij na Dave Angel de nacht ging afsluiten moest ik toch wel even slikken.

Het aanwezige publiek was duidelijk op de techno van Dave Angel afgekomen en ging er dan ook helemaal voor. Ik wilde op dat moment niets liever dan de meer vloeiende tech-house sounds horen van Onno, dan het kille gebeuk van Dave. Maar de gedachte aan de reactie van het publiek deed me toch weer anders denken. Ik was daarom echt benieuwd hoe Onno dit ging oplossen.

Als een waar resident het betaamd wist Onno de Chemistry vibe volledig terug te brengen, zonder iets af te breken aan de sfeer die Dave Angel neergezet had. De techno master werd met respect afgesloten en Onno toonde respect voor zowel Dave Angel als de Chemistry stijl met een krachtige set die iedereen verbaasd deed staan. Chemistry sidderde en ruleerde. Het aanwezige publiek en ondergetekende gingen helemaal uit hun dak. Alles onder trots toeziend oog van de "meester" Marcello. Die het toch nog voor elkaar kreeg een plaatje te draaien...

Het werd uiteindelijk een heel bijzondere nacht met een geweldige afsluiting. Een classic Chemistry afsluiting zoals het hoort, waarbij de hele CH family achter de DJ booth staat te swingen, de lichtmensen het maximale uit de mega-equipment van Escape halen en het publiek hongerig naar meer huiswaarts keerde... .

Top! Respect to the residential sounds...