CHIELPUNTCOM

stories














home(y).page | bruce weber pics | stories | reports | pics.personal | contact.me | links.inspiration





10 jaar Feest!

 

Bij een terugblik op 10 jaar sQueeze, kan een terugblik op 10 jaar uitgaan natuurlijk niet ontbreken. We vieren tenslotte al 10 jaar het leven en dat komt nergens beter tot uiting in het diepst van de nacht, wanneer de nachtvlinders uitzwermen over de verwachtingsvolle sterrenhemel. Duik met ons mee voor een nostalgisch tripje terug in de jonge geschiedenis.

 

In 1995 wordt sQueeze gelanceerd in wat nog altijd ’s Neerlands meest roemruchtige en tot de verbeelding sprekende nachttempel is, ook al is zij niet meer. We hebben het natuurlijk over de RoXY, die toen tien jaar bestond. Amsterdam staat in 1995 op haar hoogtepunt als party hoofdstad van Europa. Housemuziek was, na bijna tien jaar sinds het ontstaan, toonaangevend geworden en de cultuur eromheen staat aan de vooravond mainstream te gaan. Voor de echte insiders is de glorietijd dan stiekem al een beetje voorbij. De club- en gayscene zijn nog nauw met elkaar verweven. Op grote warehouse party’s, zoals MTC in Rotterdam, en in intieme clubs als de iT, Havanna Upstairs -met hun toen ķber-hippe cd’s- en RoXY (HARD/RoXY, High Tech Soul Movement, Pussy Lounge, Juice) in Amsterdam en op avonden als ‘SuperBimbo’ in Rotterdam gaan gays, clubbers, BN’ers, ‘polder import’, travo’s en ander nachtelijk gespuis nog slikkend en dansend hand in hand met elkaar door de wondere wereld van de nacht.

 

Tussen 1995 en 2000 lijkt het wel of er aan de bloei van de dancescene geen einde gaat komen. Clubculture ontwikkelt zich tot een stroming die niet meer over het hoofd te zien is en dringt door in alle lagen van de samenleving. De clubs worden steeds populairder, de feesten steeds groter en vooral beter. De crowd begint zich meer en meer op te splitsen. De bekendste clubavond van Nederland, Chemistry, start in 1995 vanuit Escape. Dat jaar wordt ook voor de tweede maal met groot succes Dance Valley gehouden, ook wel ‘het Woodstock van de Dance’ genoemd. Dan nog intiem en een stuk kleinschaliger. Typerend is, dat Dance Valley altijd samenvalt met de Canal Pride in Amsterdam, waardoor clubland losgaat op Spaarnwoude en de gayscene Amsterdam op haar kop zet. Op de achtergrond was de gayscene ook altijd al actief geweest op haar zelf, maar met de opkomst van housemuziek eind jaren tachtig, en de daarbij meekomende open-minded cultuur, gingen de twee werelden meer en meer samen. De opsplitsing van de clubscene midden jaren negentig heeft tot gevolg dat verschillende soorten publiek steeds meer gescheiden van elkaar gaan feesten. De nauwe verbondenheid tussen gay en straight publiek in de clubscene verdwijnt hiermee langzaam.

 

Het nachtleven wordt door de jaren heen steeds meer verdeeld in verschillende subculturen. Dit komt het duidelijkst tot uiting tijdens steeds groter en massaler wordende dance events die eind jaren negentig ontstaan. In grote hallen komen de verschillende muziekstromingen samen onder ťťn dak. Wat ooit het domein was van de ‘ravers’ van het eerste uur (Acieeeed!) en daarna gabbers wordt een speelplaats voor techno liefhebbers, ‘trancers’, clubbers en, de voorloper van de nu zo populaire urban, speedgarage ‘cats’. ID&T zet de toon met het transformeren van MysteryLand als gabberfestival naar dance festival, de eerste Innercity in de Amsterdamse RAI begin 1999 en Sensation in de Arena, zomer 2000. Tiesto breekt door, Dance Valley groeit uit haar grondvesten, Mojo organiseert in 2000 samen met Chemistry het meer kwaliteitsgerichte New Frontier festival (het jaar daarvoor verboden door de gemeente Almere) en de lijst gaat door. Het spontane van de dancescene verdwijnt hierdoor. Volgens Miss Bunty, vocaliste die in 1995 doorbraak door zingend vanuit een kooi in de RoXY af te dalen, brengt dit wel een professionaliteit met zich mee en meer geld voor de artiesten. ‘Vroeger deed je het voor de lol, tegenwoordig krijg je er goed voor betaald!’.

Tegen al dit massale ‘geweld’ ontstaat tegelijkertijd een behoefte aan meer exclusieve, intiemere en meer besloten events. SOAP van Pantera is dan al actief in Amsterdam met zeer modieuze feesten voor de incrowd van de Amsterdamse scene en vanuit Chemistry ontstaat vanuit veel ‘love, peace, happiness & dope’ Club Love onder aanvoering van VJ kunstenaar Micha Klein en zijn muze Afke Reijenga en hun ‘beautiful posse’. De Supperclub is aan het begin van het nieuwe millennium het epicentrum van de Amsterdamse scene en een plek waar flamboyante gays, BN’ers, nachtelijke artistiekelingen en de zogenaamde ‘house-elite’ graag geziene gasten zijn. Ook zorgt de Supperclub voor de hype en doorbraak van het ‘loungen’. Harrie Wildeman, een RoXY coryfee, zwaait er de artistieke scepter en Micky Hoogendijk voert het beruchte deurbeleid waarvoor ze nog prime-time wordt afgekraakt tijdens Barend & Van Dorp. Happening zijn de ‘State-of-Bliss’ avonden iedere laatste zondag van de maand tussen 2000 en 2002, onder aanvoering van VJ 00-Kaap, Kim Tuin (Barkers), Dimitri, 100% Isis en de Supperclub posse. Deze avonden worden een speelplaats voor de meest kleurrijke types van het Amsterdamse nachtleven aan het begin van de nieuwe eeuw.

 

De gayscene zelf daarentegen lijkt anno 2000 echter in een crisis. Slam, hťt tijdschrift over het nachtleven in die tijd, verklaart de ‘scene’ –doelend op de Reguliersdwarsstraat- zo goed als dood in hun septembernummer dat jaar. Volgens Slam is de gaysscene ingeburgerd en truttig geworden en is er niets verrassends meer aan. Alex Visser, uitbater van drie homo-uitgaansgelegenheden, zegt in dat artikel: ‘Nicht zijn is niet meer erg. Vroeger moesten er choquerende dingen gebeuren om te laten zien dat je er bent. En we zijn verwend. In Nederland en zeker Amsterdam kan alles. Alles is al gebeurd.’ Het roemruchte DOK (De Odeon Kelder) beleeft wel een korte, maar leuke, herleving, maar verder is uitgaan in de gayscene vrij traditioneel en truttig gebleven aan het begin van de nieuwe eeuw. De clubscene daarentegen is eind jaren negentig tot in de eerste jaren van het nieuwe millennium op haar tweede en absolute hoogtepunt, maar staat wel aan de vooravond van een radicale ommezwaai.

 

In de zomer van 1999 brandt de RoXY op dezelfde dag als de abstracte begrafenis van een van haar oprichters, Peter Giele, tot de grond toe af. Uitgaand Amsterdam is geschokt en in diepe rouw. Ook doet de Amsterdamse politie met veel machtsvertoon een inval in de iT. Amsterdam verliest zowel op dance-, als op gay-terrein twee belangrijke symbolen en broeiplaatsen van artistieke en culturele vrijheid. Zowel de Roxy, als de iT waren plekken waar alles kon, alles mocht en dan ook alles gebeurde, ook al was de iT sinds de dood van Manfred Langer redelijk plat geworden en al lang niet meer wat het geweest was. Kort na de brand in de RoXY worden er nog populaire en tevens fantastische feesten gegeven als ode aan deze nachttempel, zoals ‘Keep the Fire Burning’ in Club de Ville. Toch kunnen dit soort feesten niet verhullen dat Amsterdam en daarmee de Nederlandse clubcultuur onder een politiek en maatschappelijk veranderend klimaat, langzaam van haar troon begint te glijden.

 

Nu dance algemeen goed is geworden, ontstaat er onder jonge mensen de behoefte om zich op een ander manier te laten vermaken dan DJ’s en massale events alleen. De zaterdagavond cultuur verdwijnt in toonaangevend clubland. Rush, wat begon als een spin-off van de zaterdagavond Chemistry in Escape, zet vanaf 2001 een nieuwe vorm van uitgaan op de kaart. Feestend Amsterdam en omstreken trekt voortaan massaal en zo hip mogelijk op donderdagavond uit. Opnieuw komen studenten, nachtvolk, gays, travo’s en andere hipsters weer dansend bij elkaar onder ťťn dak. Het slikken is er wel vanaf. Snuiven is het nieuwe credo. Ook de zondag als uitgaansavond komt op, met als aanvoerders in Rotterdam de populaire en gay minded ‘Betty Ford Clinic’ in Las Palmas en in Amsterdam het populaire en hippe T-Dansant op de vroege zondagavond. Namen als Tea Dance, Salsa Lounge, et cetera, zijn steeds duidelijker aanwezig op de uitgaansagenda. Rotterdam bewijst ook een stad met een rijke party cultuur te zijn. Ted Langenbach zet na het succes van zijn MTC party’s Rotterdam op de kaart met zijn eigen megaclub Now&Wow. Deze multiculturele club streeft de Amsterdamse clubscene aan het begin van het nieuwe millennium ver voorbij en is tot op de dag van vandaag toonaangevend. Remon Lacroix zorgt met zijn Liberated gay party’s maandelijks vanuit Now&Wow voor een frisse wind door de gay party culture door deze feesten volwassen en een stuk minder hysterisch neer te zetten.

 

De mainstream dance cultuur met de bijbehorende mega events, overwegend bestaand uit niet-stedelijke types dansend op Tiesto-trance en beukend op hardhouse, voldoet niet aan de behoeften van het jonge en progressieve stedelijke uitgaanspubliek die hun heil vinden in kleinere stromingen als electro, minimal en urban, een mix tussen house en hip-hop. Zoals altijd al zijn het overwegend lekker alternatieve homo jongeren die deze meer artistieke en underground stromingen aanvoeren, maar ook een groot deel van de stedelijke jeugd zet zich graag af tegen de mainstream en verkiest andere, meer persoonlijke vormen van uitgaan. Main events op de incrowd kalender zijn de feesten van Meubelstukken en Erwin Olaf, zoals Fucque Les Balles, waar feesten nog broedplaatsen zijn voor zalige gekte en rauwe frivoliteit. Ondertussen veranderd de Reguliersdwarsstraat langs de zijlijn van de ontwikkelingen in de clubscene meer en meer in een hopeloos ouderwets straatje voor toeristen, tragische oude nichten en ander stilstaand volk. Jonge homo’s veranderen sterk van attitude en hebben niet noodzakelijk meer een homokroeg nodig om zichzelf te uiten (een fijne plek om soortgelijken te ontmoeten zal het natuurlijk altijd blijven, voor jong en oud). Ze infiltreren in het nachtleven en zetten de toon in nieuwe stromingen.

 

Anno 2005 sluit feestend Amsterdam definitief een lang en bewogen hoofdstuk af. Na de RoXY brand, ondergang van de iT, einde van Chemistry in de Escape, sluiting MA22O eind 2004 en kortgeleden ook nog het officiŽle faillissement van de iT is het echt gedaan met ‘The Powers that be’. Door clubland waait een frisse wind van electro, minimal, eclectische dansmuziek en urban, aangevoerd door jonge honden en alternatieve, kleinere feesten. Joost van Bellen weet als een van de weinige oude rotten uit het vak een jong en progressief publiek vast te houden met feesten uit zijn Meubelstukken koker, als de wekelijkse Rauw in 11, Manifesto, Fucque Les Balles en O.H.A.F (Oud Holland Acid Feest). ‘Avonden als Rauw zijn prettig gemixed en daardoor veel spannender. Vroeger gingen homo’s uit om iemand op te pikken, sinds internet hoeft dat niet meer. Nu gaan mensen uit om te clubben, voor de muziek. En mensen zijn soms voor een avondje gay. Dat maakt het uitgaan allemaal veel leuker’, aldus Joost van Bellen. De nieuwe Sugarfactory groeit ook uit tot een artistieke broeiplaats van nieuw talent en nieuwe stromingen in een zeer gay-friendly, of liever open-minded omgeving. Hip Amsterdam hangt er op los in chique etablissementen als The Mansion en Rain, hippe homo’s doen net zo hard mee in ARC. Rotterdam blijft vooruitstrevend met een nog groter dan groot Now&Wow (daarom nog wel leuk?) en de nog altijd populaire ‘Betty Ford Clinic’. Tegenwoordig in het HAL gebouw, in de schaduw van de Erasmusbrug. Housen is uit. Men gaat los op electro-house, electro-punk en minimal op leuke, gemixte feestjes, doet stoer met veel bling-bling op urban events, of doet vooral erg decadent met een cocktailtje in de knuistjes hangend in een hippe lounge bar, kijkend naar elkaar.

 

Los van dit alles, wars van de culturele en maatschappelijke ontwikkelingen en ontdaan van polder import en ordinaire zonnebank en sportschool nichten is ťťn gelegenheid al twintig jaar ‘the place to be’ zonder pretenties. Een gelegenheid waar iedere relaxte flikker en pot zich thuis voelt en een van de weinige plekken in Amsterdam waar je keer op keer nog lange rijen (die op de dag van vandaag steeds langer lijken te worden) voor de deur ziet. We hebben het natuurlijk over de Trut die zeker een speciale vermelding verdient en felicitaties voor twintig jaar ongedwongen gezelligheid. Bij deze. Blijf voorŠl doorgaan.

 

En wat betreft het andere uitgaan? We kijken watertandend uit naar de komende tien jaar feest!

 

 

Michiel Koppers

30/11/2005

published in sQueeze, december/january '06

 

chemistry, a Goodbye..
 

Ik ga ze missen. De momenten dat Marcello verkleed als een superhero, altijd bezig met entertainen, de DJ booth instapte en binnen tien minuten de hele zaal voor zich had gewonnen, wat voor een DJ er ook voor hem had gedraaid –en wat voor muziek die DJ ook had gedraaid. De momenten dat je voelde dat er weer een nieuwe Chemistry hit geboren werd. Vanaf het moment dat je zo’n plaat voor het eerst hoorde, door een heerlijke kippenvelveroorzakende vibratie in de club wist je dat  het er weer een zou worden. De momenten dat, wanneer zo’n Chemistry hit werd gedraaid, de lichtbak naar beneden kwam en full power aanging zodat het leek alsof de zon opkwam in een totaal uitzinnige Escape. De momenten dat Marysol door Marcello aan het einde van de avond in de DJ booth op zijn schouders werd gedragen en ze als helden van de nacht toegejuicht werden, terwijl MC P-Pholl het plaatje en gevoel compleet maakte door zijn onmiskenbare lyrics. De momenten dat iedereen voor pampus lag in de members lounge, maar bij het horen van ook maar een begin toon van een Chemistry hit en masse opsprong en naar beneden rende, letterlijk, om een fractie van een seconde later als groep te staan springen achter, recht voor, of op de DJ booth --meestal nog arm in arm met elkaar of iets in dat genre ook. De momenten dat je aan het einde van de avond vol ongeloof stond te stampen met je voeten en te klappen in je handen omdat je niet wilde dat het voorbij was –de DJ smekend om nog een plaatje. De momenten dat wanneer je rond ging lopen, of beter, lekker dwalen, op iedere hoek wel een bekende tegen het zwaar relaxte lijf aanliep, terwijl de bedwelmende muziek maar bleef stromen. Het was een all over experience. Je ontmoette vrienden van de nacht en maakte ze voor het leven, ontwikkelde een netwerk, genoot van de best mogelijke muziek, werd geÔnspireerd, verleidde en werd verleid, maar had vooral je wekelijkse ultieme release. Met, door en voor elkaar.

 

Aan al het goede komt een eind. Niets is minder waar. Als zondagochtend 12 december, hopelijk rond een uur of zes met een goede uitloop, de lichten aangaan in Escape en Marcello zijn laatste plaat eraf pakt (welke gaat dat toch worden) komt er een einde aan Chemistry als wekelijkse clubavond en daarmee een definitief einde van een tijdperk. Met dat einde neem ik afscheid van ontelbaar mooie nachten die ik daar heb gehad. Zonder Chemistry zou ik boven alles nu niet de mensen om me heen gehad hebben zonder wie die zelfde nachten nooit zo mooi geweest zouden zijn. Onbetaalbaar mooi.

Minstens net zo mooi en onbetaalbaar is de muziek geweest die daar bijna tien jaar door de speakers gestroomd heeft. Muziek die je optilde, meevoerde en pas aan het einde van de avond weer losliet. Tenminste, van loslaten was geen sprake. Het liet je achter met een enorme honger naar meer. Honger naar de volgende zaterdag. Honger naar nog mooiere momenten. Honger naar het weer bij elkaar zijn met de mensen die je om je heen had staan in net zo’n hoge mate van extase als jij aan het einde van de avond, allemaal prachtige individuen en tegelijk toch zo sterk verbonden met elkaar. Verbonden door de muziek en de chemistry met elkaar.

 

Chemistry, ‘More than a theory’, stond er al op de eerste flyers. Chemistry was een club, een community. Als je aan derden vertelde dat jij en je vrienden er regelmatig kwamen, zei je eigenlijk veel meer dan dat. Het betekende, in iedere geval in onze kringen -jong, intelligent, cool en ambitieus Amsterdam en omstreken- dat je ergens voor stond. De muziek was de rode draad. In het koninkrijk van Marcello en hofhouding, alle groten der dance uit binnen en buitenland die ooit te gast waren, Dimitri, Remy, Van Bellen, Angelo, Orlando Voorn, Michel de Heij, Steve Rachmad, Isis en later Marysol en Onno werd niet zomaar dance gedraaid. Hier was het de onmiskenbare Chemistry sound die de toon voerde en aangaf. De beste house uit alle stromingen kwam hier samen in een palet zoals het nergens anders werd samengesteld en voorgeschoteld. De mooiste verf werd gebruikt en altijd afgewerkt met een mooi glanzend chemisch laagje, zonder een goede dosis positieve rauwheid te verliezen. Shiny Underground voor de young and the brave. Chemistry was ook vooral een speelplaats en melting pod voor de jonge, zorgeloze richkids uit de betere Amsterdamse wijken, het Gooi en andere niet onbedeelde plaatsen in en aan het groene hart van Nederland, samen met diverse nachtvlinders, muziekfreaks en andere bijzondere individuen de House Elite van de Amsterdamse binnenstad vertegenwoordigend. Zorgeloze jeugd, fris en -schoonheid, bedekt met een ondeugend laagje acid en andere verboden verleidingen van de rauwe stad.

 

Chemistry was echter meer dan alleen een speelplaats. Veel bloeiende carriŤres zijn daar ontstaan of hebben er in ieder geval een flinke boost in de goede richting gekregen. Als je binnen de muren van Chemistry een ster kon worden, werd je dat daar buiten vaak ook –in ieder geval binnen de dance scene. Vijf jaar geleden stond Brian S het publiek in Escape nog op te warmen in ruil voor tien consumptiebonnen met zijn funky beats, nu is hij een koning in zijn genre. Isis was niet meer dan een leuk, lekker jong ding tot ze onder Marcello’s hoede achter de decks van Chemistry haar kunsten mocht vertonen. Later verscheen daar Marysol (met haar onvergetelijke en enthousiast onthaalde debuut in een totaal blauw verlichte zaal, mysterieus en in alles ambitie, schoonheid en klasse uitstralend) ten tonele, het heeft haar geen windeieren gelegd. Ooit moest ik nog wekenlang drammen en zeuren bij Eelko of hij toch alsjeblieft Roog in het voorprogramma wilde zetten, zodat de nacht voor het publiek in een warm groovy bedje begon. Die tijden zijn veranderd. Neem de hele VJ cultuur. Met Micha Klein als absolute aanvoerder werd Chemistry een broedplaats voor video kunstenaars die wekelijks hun beeldenorgie beamden op de enorme schermen die altijd weer op een andere creatieve manier werden samengesteld en opgehangen. De andere clubs wisten niet hoe snel ze dit moesten oppakken. R.E.L., 00-Kaap, Danielle Kwaaitaal, VJ K, Doran en Peter Rubin, het waren stuk voor stuk hoofdrolspelers en eigenzinnige karakters in het theater van het eeuwige feest van de nacht. Het feest van Chemistry.

 

Iedere bezoeker werd bij het betreden van de zaal automatisch een medespeler in dit magische schouwspel. Er was plaats voor iedereen, van de superster tot de extra, van de hoofdrolspeler tot de producent, van de figurant tot de gastrol, van de regisseur tot de cameraman. Iedereen had een rol en vervulde die met verve. De doorbitch, het kassameisje, de Hip Hunters, de hostess, de members-lounge gastvrouw en haar loopjongen, de flirtende organisator, masseurs, kaart en –handlezers, gewillige flyer jongens en meisjes, de onbereikbare en nooit lachende producers, die altijd slechts toekeken zonder ooit deel te nemen in een mede dankzij hen gecreŽerde wereld. Boven alles waren het vooral de Chemistry DJ’s en hun hofhouding, permanent aanwezig op het podium achter de DJ booth die tot de verbeelding spraken als je er niet tussenstond. Daar op het podium was geen koort of vipbandje nodig. Hier vond een natuurlijke scheiding plaats. Je hoorde erbij of niet en zo niet dan was je snel weer vertrokken om in de zaal als net zo belangrijke medespeler te fungeren. En je hoorde erbij door de liefde voor de muziek en vooral de mate waarmee je er in opging. Dat had iedereen met elkaar gemeen. Je ging er helemaal in op, een totale release. Ieder op zijn eigen manier.

 

Met het ten einde komen van de Chemistry avonden staat voor mij een ding boven water. Het gedachtegoed zal nooit verloren gaan. Chemistry kwam straight from the heart, dat geldt in ieder geval voor iedereen die er ooit voor gewerkt heeft. Je kwam er, voelde je er thuis en wilde het gevoel dat je er ervoer overbrengen aan andere mensen, op wat voor manier dan ook. Een warme homebase, eigenlijk een soort familie. Waarschijnlijk gaat dit gevoel nooit ergens anders meer geŽvenaard worden. Dat is eigenlijk maar goed ook, in herinnering zal het voortleven en daarmee een prikkel blijven om dingen op een bepaalde manier te blijven doen. Met liefde, passie, grenzeloosheid, samenhorigheid, zonder ook maar een enkele concessie aan kwaliteit en boven alles altijd alles met een vette knipoog. In bijna tien jaar is zes maal de prijs voor beste clubavond binnengesleept, we hebben Europa en de wereld bezocht en opgewarmd met de Chemistry feeling. Een eigen spin-off avond (waarvan ik mezelf een founder mag noemen) nam later de scepter over als beste clubavond van Nederland en zo blijft het verhaal continueren. Chemistry legde de fundamenten voor de hele club scene, die worden nooit meer afgenomen. We did it all.

 

Keep the Spirit Alive Forever

 

 

You gave me that (ch) feeling: Marcello, Marysol, Reina, Onno & Lara, Bramma, P-Pholl, Micha & Afke, Elles, Jojanneke, Elzabijn, Debbie, Maud, Menno en Menno, Kim†, Myra, Iris, Lois (blijven lachen), Iris office, Jay-son, Marxman, Sonja, Perre, Lennart, Eelko, Ralph, Wouter, George, Carlos, Inez, Daniel Citroen, Deckers, Yoran, Jakob, Corinne, Bob, Philip, Thamar, Sunny, de Gooi twinks (you know who you are), Kim Tuin & Barkers crew, Micky, Donaes, Moose, R.E.L., VJ K, Doran, Jeroen, de hip hunter posse, alle flyer boys en girls, ‘Marcello Solo’ de enige echte…, Club Love, de Members Lounge, Testlab, Cosmic Lounge, ‘Access 2000, The Biggest Night of Your Life’, ‘Big Love XXL’, ‘Chemistry Moves Your Feet’, Kerst 2001 (misschien wel de mooiste…), Chemistry train On-Tour Brussel, ‘DASH 2 in 1 weekend’, ‘Maxima Weekender’, ‘Glow XXL’, ‘Marcello Solo XXL’, Chemistry & Underwater ADE special, MARYSOL inc, ONNO&Friends, Housewarmin’, ‘Back by Dope Demand’, Joost van Bellen, d’Julz, Ian Pooley, Gene Farris, Remy, Sander –januari- Kleinenberg, WannaBeAstar (zal de rozen en het cassettebandje nooit meer vergeten)… en vergeet nu waarschijnlijk zo veel mensen, momenten en events, de afgelopen vijf jaar waren een groot feest. Aan een ieder met wie ik het Chemistry gevoel heb gedeeld, een ieder die het mij heeft gegeven en vooral alle onvergetelijk mooie momenten: In My Heart Forever, BIG Thanks, Love and Respect.

 

“Outside the walls of Chemistry the world is a mess. The world is at war. But what we sell inside these save walls is Peace” –MC (Paul) P-Pholl

 

 

Michiel Koppers,

La Ventana, d’Alt Villa,

Ibiza december 2004

 

 

 

 

 

 

 

Dat het roerige tijden zijn, dat hoef ik jullie niet te vertellen. Van beestachtige moorden en dodenlijsten tot hoofdstedelijke house drama’s. Je kunt het zo gek niet bedenken, het gebeurt allemaal. Er hangt een vreemdsoortige druk in de lucht, je voelt het, je merkt het, je proeft het. Dat een week als deze wordt afgesloten met een feest als LuxuRush is bijna symbolisch. Is net het hele multiculturele issue tot een kookpunt gekomen en vragen we ons af of het ooit nog goed komt met de mensheid en al haar verschillen, brengt mij vrijdagavond een tot de nok toe gevulde Heineken Music Hall, omgetoverd tot Urban Walhalla.

 

In het begin was ik helemaal gedesoriŽnteerd. De setting was vertrouwd. Fantastische licht en lasershows, vip podia, enorme schermen met visueel geweld, een DJ booth die niet zou misstaan op een mega House party en een kolkende dansende massa. Alleen was alles hier net even anders. Net alsof ik een acteur was die de verkeerde set was opgelopen. Verdwaast en verdwaald, maar wel onder de indruk van dit Urban spektakel. Het was net een soort Innercity, maar dan van de “zwarte dance” en soms zelfs helemaal geen dance, maar gewoon rap & R ’n B en hip hop.

 

Verre van mijn ding dus, maar wel erg indrukwekkend om te zien hoe een toch enigszins onderdrukte stroming ontdekt is door de grote organisaties en is uitgegroeid tot een volledige scene met feesten die qua opzet voorheen alleen werden gezien bij de betrekkelijke “witte dance”, zoals Sensation en Innercity. Toen Chucky, zeg maar de Tiesto van de Urban, een sample gebruikte van de fantastische Douwe Egberts -net even anders- koffie met die twee oude dametjes die praten alsof ze een spoedcursus vet in Zuidoost hebben gevolgd, was het feest compleet.

 

En nu boek ik hem snel weer even verder, want heb voor vanavond weer even een flinke dosis echte house vibes nodig om van de cultuurshock van vannacht te bekomen. Zal moeilijk zoeken worden, vrees ik. Maar er moeten her en der wel spastische pogingen zijn tot een redelijk goed House feestje. Wanneer komt er weer een dope feestje voor de authentieke house fanaten? Tot nu toe blijft het allemaal in ruste. Helaas.

 

Michiel Koppers, zaterdag 5 november 2004

 

 

Gastcolumn
(ik kon het niet laten, onderstaande tekst leest bijna bevredigend. Lees en geniet mee...)

DJ’s zijn big business. De tijd dat een DJ aankwam, zelf zijn spiegelbol ophing en het stofje van zijn naald haalde, waarna het publiek bij zijn draaitafels in de rij kon gaan staan om hem in zijn oor te schreeuwen dat hij er geen kut van kon, die tijd is voorbij. De DJ als God. Een onbereikbare held met 
afgeplakte labels op zijn plaat en een uurtarief van een paar 
duizend euro. Je kan niet meer naar hem toelopen en hem op 
zijn bek slaan. “Een diepe bas er in, nu, begrepen!!!” Jammer...          

Je verlangt er bijna naar terug, de oldschool-tijd, dat DJ’s 
nog door de plaatjes heen lulden. “Ja ,mensen een heel lekker plaatje, stationair van zes naar vier, maar jongens, jongens wat een klappertje, ja, beweeg maar lekker, tante Annie, laat je gaan want dit is Jimmmmiieeeee 
Booohhooorrrrrrnnnnnnnnnnnnnnnn!” Het hevigst verlang ik naar die ouderwetse knulligheid als ik DJ TiŽsto de wereld zie 
veroveren. TiŽsto, de leegste huls onder de DJ’s. 
Je ziet het al aan zijn kop. Weerspiegelt het absolute niets. 
Zijn hele hoofd, ťťn grote holle galmkamer vol trancebeats. 
Dit soort jongens staan normaal gesproken heel hard te trekken aan een groene struik ergens op de Betuwe, of sleutelen aan een brommertje. Maakt ook precies de muziek die je van hem verwacht als je hem voor het eerst ziet. Lauwe Kaktrance.
Muziek voor het volk. 
Meneer is een artiest. Daarom begrijpen ze hem ook in de 
States. Zijn al jarenlang met geen stok aan de westerse dance 
te krijgen. Snappen ze niet, Amerikanen. Je kunt er niet bij bbq-en. TiŽsto begrijpen ze wel, want TiŽsto is Circus Renz met een beat er onder. Vermaak! Merchandise. “Nu! De TiŽsto-Longsleeve, hij is er weer.” Blijf op de hoogte met 
TiŽsto-sms-jes.
 
TiŽsto is het omgekeerde van underground. Zo bovengronds en banaal dat je er misselijk van wordt. Dieptepunt tot nu toe was zijn show in het Gelredome. Dertienjarigen werden door hun ouders naar het stadion gebracht voor een avondje fijne dance door de ideale schoonzoon. TiŽsto had bedacht dat hij zijn publiek al draaiend meenam op een wereldreis. Tribalplaatje op en dan hopla, zestien woest op een geitenvel beukende negermensen op het podium. Je moet er maar opkomen. Een stuitende vertoning. TiŽsto is Walt Disney Dance. Thematische Pretparkhouse voor avondvullend amusement. 
                  
Geef mij maar die DJ in de kelder. Geef mij maar Dizzee Rascal die net de plaat van de eeuw heeft gemaakt en geef mij maar de beats van Peaches. Zou TiŽsto snel eens moeten doen, het advies van Peaches opvolgen: “Fuck the pain away.” Is goed voor die jongen.


Nico Dijkshoorn, voor veronica muziek nieuws

dancevalleyoverview3.jpg

Well, well, well… The festival season is officially closed. With Mysteryland freshly behind us we can look back at an impressive season. It was a lousy summer which seems to have a very nice and sun filled after-glow during this beautiful September month after all... (Once again and for many reasons September prooves to be the most desirable month of the year, but the reasons why I save for another story...)

 

It all started out for me this summer during a beautiful day in Amsterdam at the Diesel U-Music festival. This one attracted by far the nicest, best looking and hippest crowd. Music wise it was quite small scale, but very well balanced, in sync and, as I hope, surely one to stay.

Another Amsterdam (in) crowd focused festival and because of this very nice as well, was the Islander festival. Located at an impressive spot on the Java Island this house-festival attracted a cool and crazy crowd. Dimitri and … were doing their quite deep and druggy thing Main stage, while the ultra hip Jimmy Woo (how nu to have one!) tent was extremely full with hipsters. Before dark I left Islander for what it was, having gained enough experience by now to know festivals after dark are almost always a no-go.

 

The BIG exception on that rule this year proved to be Dance Valley, the 10th edition. While Marysol and the rest of the CH-posse were having their own blast on the fantastic Amstelveld in the center of Amsterdam with their Summer Jam, I headed down to the magical Valley and had a wonderful day filled with sunshine, happy people, flower rains from the sky and extraordinary sets by the likes of Kleinenberg, Deep Dish, Remy, Todd Terry and Plump Deejay’s, to name a few. The Grande Finale on the Main stage with Carl Cox, a breath-taking firework show, laser-mania and the wildest crowd I had seen and experienced in years were unforgettable and brought shivers to my skin. There surely is nothing else like this dance festival.

 

My expectations for Mysteryland were high, and when I look back at it now I can not stop asking myself whether it was because of that, the poor state of the terrain, the abnormal long traffic jam (and 8 Euro parking costs at the end waiting for you as a reward, thank you ID&T) or the far from happening crowd, but for me Myteryland was a disappointment. Sure, the Rush tent was large, in charge and cool, but Rush is home base, so nothing new. Sublimal was rocking as well, but their tent was so small and low-key, I think it was a disgrace for the Sublimal posse. Another disgrace experienced Paul van Dijk. During his set the mc was not applauding him, but constantly hyping up Tiesto who was to come after him. After a while Paul van Dijk simply stopped his set, wisely.

 

And so, my dears, we come to the end of this story and the end of a season. We can look forward to a chilly winter. After RoXY and iT, another two institutions will be gone this winter. Mazzo will close its doors before autumn. Chemistry will leave Escape by the end of this year. The end of an era is near…

column ook te lezen op website MARYSOL













































Uit de "Ouwe Scheikunde Doos..."

Zaterdag 19.10.02

Las Palmas, Now&Wow en

Chemistry XXL

Deze avond had ik eigenlijk heel anders gepland (de laatste State-of-Bliss at Supperclub en een volledige nacht bij Chemistry XXL), maar mijn zakelijke verplichtingen lieten de nacht totaal anders verlopen, zie daarvan het resultaat bij Party Reports.

Marcello en MarYSol moesten deze nacht beiden in Rotterdam draaien, wat tot gevolg had dat we gezellig in 1 auto reisden die nacht. Ik kreeg eindelijk de kans om Las Palmas te bekijken. Een mooie, grote club in een, net als Now&Wow, oud Warehouse. Bijzonder aan Las Palmas is dat het een hele mooie ligging heeft met een schitterend uitzicht op de Erasmusbrug. Als je zo door Rotterdam rijdt kom je er pas achter wat een (mooi) dorp Amsterdam eigenlijk is.  Marcello concludeerde heel gepast dat toen er iets mis was met de kabels aan de Erasmusbrug het de laatste keer was dat men in Amsterdam om Rotterdam moest lachen. Er valt nu weinig meer te lachen, meer te bewonderen.

Jammere aan Las Palmas is dat ze het voor een Warehouse een beetje te licht hebben gemaakt, waardoor het rouwe aspect wegvalt en het, voor zo'n grote ruimte, toch wat klinisch wordt. Zeg maar het More effect in het groot. Ook de muziekkwaliteit laat te wensen over, maar de ruimte is zo groot dit mankement eigenlijk vergeven moet worden. Ik moest vroeg met MarYSol mee, dus kan geen goede beoordeling geven over de hele avond, maar volgens Marcello was het zeker een goed feest. Ik vind Las Palmas zeker de moeite waard om nogmaals te bezoeken.

En toen was er CHemistry XXL met Onno, Laidbake Luke, Layo&Buschwaka en Nick K. Wat zal ik zeggen. Ik kwam pas om 5 uur 's ochtends binnen en het was nog steeds stampvol, goed teken dus. Ik was zelf totaal overrompeld door de drukte, de heftige muziek en een paar mega-lasers, zoals je die normaal kan bewonderen bij iets als Dance Valley of Awakenings... kortom heftig dus.

Het gedeelte wat ik mee pikte van Layo&Buschwaka, beiden totaal uit hun dak, was een set van aangename classics, waarna Nick K de nacht keurig, strak en diep afsloot voor een tot in de vroege uurtjes stampvolle Chemistry.

idt_debezoeker_kobusbramanname_nov2002.jpg